Osoby

MEISSNER Czesław (27 maja 1934 Poznań – 7 sierpnia 1997 Katowice),

aktor, reżyser. 

Był synem lekarza Czesława Meissnera i Haliny z Lutosławskich. Ukończył Liceum im. Paderewskiego w Poznaniu i, po nieudanym egzaminie do warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, zaczął studiować geografię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1956 uzyskał dyplom i nakaz pracy w liceum w Grodkowie na Opolszczyźnie. W 1957 zajął I miejsce na Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim dla amatorów i w listopadzie tego roku został przyjęty do reaktywowanego w Krakowie Teatru Rapsodycznego. Do końca sezonu 1959/60 był jednym z czołowych wykonawców tej sceny, np. ról: Mieczysława (Legendy złote i błękitne), Poety (Don Juan George’a Byrona), Demodokosa (Odyseja), tytulowego Beniowskiego, Poety (Pan Tadeusz). Na Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim, zorganizowanym w 1958 w „Piwnicy pod Baranami” zdobył I nagrodę w kategorii zawodowych recytatorów (przedstawił fragmenty Transatlantyku). W 1959 brał udział jako wykładowca (z Mieczysławem Kotlarczykiem) w krakowskim zjeździe instruktorów żywego słowa. 

W 1961 zdał w Krakowie eksternistyczny egzamin aktorski i rozpoczął studia reżyserskie w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Równocześnie, na sezon 1961/62 został zaangażowany do Teatru Narodowego. Przerwał studia i w sezonie 1962/63 występował w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie, np. jako Gubernator (Dziady), a w 1963/64 w Teatrze im. Fredry w Gnieźnie Oront (Szkoła żon). Potem działał w ruchu amatorskim, występował też z monodramami, opublikował: ABC recytatora i Sztukę mówienia (1963). Na zawodową scenę wrócił w sezonie 1971/72 jako aktor Teatrów Dramatycznych w Szczecinie i do końca 1972/73 grał m.in.: Femiosa (Powrót Odysa), Filostrata (Sen nocy letniej), Generała (Lubow Jarowaja). W sezonie 1973/74 występował w Teatrze im. Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim w rolach: Michała (Pierwszy dzień wolności), Szewca (Czarująca szewcowa), Pana Mildera (Ożenić się nie mogę), a w 1975/76 w Teatrze Ziemi Pomorskiej w Grudziądzu, np. jako Krzysztof Cedro (Turoń). 

W 1976–84 kierował Domem Kultury w Koninie. W sezonach 1984/85 i 1985/86 był zaangażowany w Teatrze im. Węgierki w Białymstoku, grał Starca (Troas)

pięknie mówił opowieść o skazanych
(Janusz Segiet),

i reżyserował Interpretacje własnego autorstwa oraz, we własnej adaptacji, Gorzkie prawdy. Od marca 1986 występował w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej, a w sezonach 1986/87 i 1987/88 w Tarnowskim Teatrze im. Solskiego, m.in. na Małej Scenie w spektaklach we własnej reżyserii: Interpretacje, Interpretacje II, Interpretacje III. Równocześnie, w sezonach 1987/88 oraz 1988/89, grał gościnnie w Bielsku-Białej Jana de Brienne (Bez oręża), a także w Teatrze Dramatycznym w Elblągu, gdzie w 1988/89, jako Scurvy (Szewcy),

odniósł sukces tworząc absolutnie trafioną figurę
(„Tygiel”).

W sezonie 1989/90 w Teatrze im. Kochanowskiego w Opolu grał Harfiarza (Akropolis), Pożarskiego (Chłopcy), a w 1990/91 i 1991/92 w Teatrze Nowym w Zabrzu: Antoniego Murdel-Bęskiego (Matka Stanisława Ignacego Witkiewicza), Oskara Rose (Fizycy). Na tej cenie 14 września 1991 obchodził jubileusz 35-lecia pracy artystycznej w roli Anuczkina (Ożenek). 

Bibliografia

Almanach 1996/97; Cały świat gra komedię s. 130 (J. Segiet); XX lat sceny gnieźnieńskiej; Kotlarczyk, Wojtyła: O T. Rapsodycznym; Linert: T. w Bielsku-Białej; D. Michałowska: Pamięć nie zawsze święta. Wspomnienia, Kraków 2004; 50-lecie T. Rapsodycznego; Poskuta-Włodek; Scena gorzowska 1945–75; Sośnicki: 40 lat; 30 lat T. w Grudziądzu; 35 lat T. w Zabrzu (sylwetka M.; il.); Gaz. Wyb. 1997 nr 195; Teatr 1997 nr 10; Tygiel 1996 nr 18; Programy i wycinki prasowe, IS PAN; Akta (fot.), ZASP; Almanach 1944–59. 

Ikonografia

Fot. – Bibl. Nar., ITWarszawa.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.