Jacek Labuda
LABUDA Jacek Bronisław (25 lipca 1948 Inowrocław – 23 października 1993 Warszawa),
śpiewak, aktor.
Był synem Leona Labudy i Leokadii z Wieczorków; mężem najpierw tancerki Lidii Wetty, a później śpiewaczki Krystyny Zofii Starościak z domu Sroki (ślub 20 marca 1982). Uczył się w średniej szkole muzycznej oraz w Studiu Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni i od 1 października 1966 do 31 sierpnia 1974 występował na tej scenie, najpierw jako adept, a od 1970 jako solista.
Szybko przeszedł od ról epizodycznych, np. Pana Vidaubana (Dama od Maxima, 1967) czy Porucznika Cunnighama (Gejsza, 1968), do pierwszoplanowych w operetkach i musicalach. Były wśród nich takie, jak w 1968: Jan (Tradycja dowcipem załatwiona), Jean (Moulin Rouge); w 1969 Antonio (Nocleg w Apeninach); w 1970 Jan (Diabeł nie śpi); w 1971: Gustaw (Kraina uśmiechu), Pomponnet (Córka Madame Angôt); w 1972: Rzędzian (Pan Zagłoba), Fredek (Majcher Lady); w 1973: Kamil (Pchła w uchu), Leonardo Gamboa (Cecilia Valdes), Janek Kos (Pancerni i pies) i ta ostatnia rola przyniosła mu dużą popularność. W 1971–75 nadal kształcił głos: odbył studia śpiewacze w gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej, w klasie śpiewu Haliny Mickiewiczówny. W 1974–83 był solistą Operetki Śląskiej w Gliwicach, gdzie występował m.in. w rolach: Freda (My Fair Lady), Huberta (Cnotliwa Zuzanna, 1976), Borysa (Niespokojne szczęście, 1976), Hrabiego Daniły (Wesoła wdówka, 1977), Bardosa (Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale, 1978), Bolesława Barańskiego (Polska krew), Franka (Zemsta nietoperza, 1979), Bretschneidera (Przygody dobrego wojaka Szwejka), Antonia (Giuditta, 1980), Edwina (Księżniczka czardasza, 1981; za rolę otrzymał w Katowicach nagrodę Złotej Maski).
Równocześnie w sezonach 1976/77–1979/80 był ponownie w zespole Teatru Muzycznego w Gdyni, gdzie wystąpił np. jako Chuck Baxter (Promises, Promises, 1976), Henryk (Bal w operze, 1978), Bardos (1979). Współpracował z Teatrem Muzycznym w Poznaniu. W sezonach 1983/84–1991/92 należał stale do zespołu solistów Operetki w Warszawie, a jego role to m.in.: Jerry (Huśtawka, 1984), Pappacoda (Noc w Wenecji, 1985), Sienia Ostapczuk (Stary dom, 1986), Hrabia Daniło (Wesoła wdówka, 1989), Doktor Levi (Blask szklanej kuli, 1991). Gościnnie występował w roli Hrabiego Daniły w Wesołej wdówce w Operze Bałtyckiej w Gdańsku (premiera 31 grudnia 1988). Od sezonu 1988/89 do 31 grudnia 1990 był również w zespole warszawskiego Teatru Syrena, w którym grał Billy'ego w widowisku Broadway róg Litewskiej.
Występował w radiu, telewizji oraz często na estradzie w kraju i za granicą, we Włoszech, Niemczech, Holandii, Czechosłowacji, ZSRR. Śpiewał też na Festiwalach Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu i dwukrotnie (1982, 1983) był zdobywcą „Srebrnego Pierścienia”.
Miał bardzo dobre warunki sceniczne, wdzięk, elegancję i uzdolnienia aktorskie; przy skromnym materiale głosowym charakteryzowała go muzykalność i kultura wokalna. Świetnie się czuł w repertuarze musicalowym. Krytycy podkreślali w recenzjach takie walory wokalistyki i aktorstwa Labudy, jak: nośny, o miłym brzmieniu tenorowy głos (określany też jako „baryton o zabarwieniu tenorowym”), wzorowe legato, lekkość, dobrą dykcję i konsekwentne prowadzenie roli.
Bibliografia
Almanach 1993/94; Premiery T. Muzycznego w Gdyni 1958–89; T. Muzyczny w Gdyni 1958–98 (il.); Żędzianowska: Pro memoria (il.); Dz. Bałt. 1973 nr 304; Gaz. Wyb. 2000 nr 247 (il.); Rzeczywistość 1983 nr 30; Życie Warsz. 1993 nr 251; Akt zgonu nr II/1781/1993, Arch. USC Warszawa; Akta. T. Muzyczny Roma Warszawa, ZASP (fot.); Programy (m.in. „Promises, Promises”, Gdynia 1976; il.), IS PAN; www.encyklopediateatru.pl
Ikonografia
Fot. – ITWarszawa.
Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.
