Osoby

Trwa wczytywanie

Felicja Pichor-Śliwicka

PICHOR Felicja Florentyna, zamężna Śliwicka (ok. 1872 Kraków – 1 maja 1929 Warszawa), aktorka. Była córką Stefana PichoraMarii Pichor, żoną Józefa Śliwickiego.

Wg nekrologu „Kuriera Warszawskiego” urodziła się w 1876, jest to jednak data mało prawdopodobna, ponieważ już jesienią 1888 zaangażowała się do t. łódz. i występowała tam do sez. 1890/91. W lecie 1891 występowała w warsz. t. ogr. Belle Vue, następnie z zespołem Ł. Kościeleckiego w Petersburgu, w lecie 1892 w warsz. t. ogr. Belle Vue, w sez. 1892/93 w zespole K. Kamińskiego w Petersburgu, latem 1895 w warsz. t. ogr. Wodewil.

Od 9 stycznia 1897 została zaangażowana do zespołu WTR, gdzie występowała (gł. na scenie T. Rozmaitości) do 1924. 31 lipca 1923 wyszła za znanego aktora i reżysera Józefa Śliwickiego. W lipcu 1925 wyjechała z małym zespołem aktorów do Francji i uczestniczyła w przedstawieniach i koncertach dla miejscowej Polonii. W czerwcu 1926 występowała gościnnie w Białymstoku. Od 1 września 1926 przeszła na emeryturę. Występowała jednak jeszcze sporadycznie na scenie T. Narodowego (ostatnia rola 12 kwietnia 1927 Księżna Delfina – Farys).

W początkowym okresie swojej kariery grała gł. amantki liryczne i role naiwne „wykazując w nich prawdziwą zdolność”. Zaangażowana do T. Rozmaitości przez wiele lat grała role drugo-, a nawet trzeciorzędne, nie ujawniające w pełni jej talentu. Sukces osiągnęła dopiero w czasie rządów Zrzeszenia, podczas I wojny światowej. A. Grzymała-Siedlecki wspominał, że „nikt tak jak ona nie potrafił się wczuć w ducha ludzi prostych”. W nekrologu zamieszczonym w „Scenie Polskiej” pisano, że „miała niezwykły dar tworzenia postaci naturalnych, szczerych bez przymieszki najmniejszej afektacji czy maniery”.

Miała dużo wdzięku, „wzrost słuszny – pisał P. Owerłło – postać nadzwyczaj zgrabna. Była ciemną szatynką o wyrazistym oku. Głos miała donośny, dykcję świetną”.

Do najbardziej znanych ról P. należały: Fruzia (Damy i huzary), Zuzia (Oj, młody, młody), Justysia (Mąż i żona), Maria (Nasi zięciowie), Klara (Szaławiła), Józia (Dziewiczy wieczór), Szwaczka (Ich czworo), Michasiowa (Panna Maliczewska), Helena (Trybuni), Eliza (Nieuczciwi), Rena (Kobieta bez skazy), Irena Siergiejewna (Ludzie tymczasowi). Ostatnią jej wielką rolą była Pani Dobrójska (Śluby panieńskie). T. Boy w recenzji nazwał ją „najlepszą chyba Panią Dobrójska, jaką pamiętam”.

Była członkiem zasłużonym ZASP. Występowała także często w filmach polskich.

Bibliografia

Banaszkiewicz, Witczak; T. Boy-Żeleński: Flirt z Melpomeną. Wieczór VII, Warszawa 1927 s. 179–184; Czempiński: Teatry w Warszawie s. 208 (il.); Filler: Melpomena; Grzymała-Siedlecki: Świat aktorski; Owerłło; EMTA 1898 nr 44; 1900 nr 128; Kur. warsz. 1929 nr 118; Scena pol. 1929 nr 10; Akt ślubu 325/1923 w parafii Św. Krzyża w Warszawie.

Ikonografia

K. Dąbrowska: Portret, miniatura, akw., 1918 – MT Warszawa; K. Dąbrowska: P. jako Podstolina (Zemsta), miniatura, repr. Kobieta współczesna 1929 nr 17; Fot. pryw. i w rolach – IS PAN, MTWarszawa.

Filmografia

1928 – Pan Tadeusz.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1765–1965, PWN Warszawa 1973
Zachowano konwencję bibliograficzną i większość skrótów używanych w źródłowej publikacji.

Pracownia

X
Nie jesteś zalogowany. Zaloguj się.
Trwa wyszukiwanie

Kafelki

Nakieruj na kafelki, aby zobaczyć ich opis.

Pracownia dostępna tylko na komputerach stacjonarnych.

Zasugeruj zmianę

x

Używamy plików cookies do celów technicznych i analitycznych. Akceptuję Więcej informacji