Aleksander Majewski
MAJEWSKI Aleksander Jerzy (6 marca 1925 Łódź – 27 sierpnia 1987 Wrocław),
śpiewak.
Był synem Karola Majewskiego i Heleny z Wiktowskich; mężem najpierw Krystyny Mokrosińskiej, a potem Danuty Kazimiery z domu Heiny. Kształcił głos w szkołach muzycznych Łodzi i Warszawy. Od sierpnia do grudnia 1947 należał do zespołu Teatru Wojska Polskiego w Łodzi.
Od 1 stycznia 1948 do 9 sierpnia 1977 był solistą Opery we Wrocławiu. Wysoki, postawny, o dobrych warunkach, wystąpił na tej scenie w wielu rolach basowo-barytonowych. Zaczynał od takich, jak Janusz (Halka, 1949) i Kecal (Sprzedana narzeczona, 1949), ale też: Scarpia (Tosca, 1949) i Car Dodon (Złoty kogucik, 1950). Stopniowo powierzano mu role w obsadach premierowych, z początku drugoplanowe, np. Zunigi (Carmen, 1949), Hrabiego Monterone (Rigoletto, 1951), Jana Kurzelowity (Bunt żaków, 1951), Jakuba (Flis, 1952), Marcelego (Cyganeria, 1952), nawet niemą rolę Bossa w balecie (Czerwony mak, 1952), aż po czołowe, pierwszoplanowe, jak: Bartolo (Cyrulik sewilski, 1952 i 1962), Malatesta (Don Pasquale, 1954), doskonały Biaks (Eros i Psyche, 1955; według Wojciecha Dzieduszyckiego „dał pięć różnych, bardzo interesujących postaci”), bardzo dobry aktorsko i wokalnie Amonastro (Aida, 1956) oraz Hrabia Kuno (Ijola, 1957), a także: Escamillo (Carmen, 1958), Barnaba (Gioconda, 1958), Tomski (Dama pikowa, 1959; według Stanisławy Platówny „znakomity w roli rubasznego szaławiły”), Lubor (Legenda Bałtyku, 1960), Ruggiero (Żydówka, 1963), bardzo dobry „wyrazisty” tytułowy Gianni Schicchi (1964), Kalman Żupan (Baron cygański, 1970).
Z innych wymienić warto: Sharplessa (Madame Butterfly, 1952), Doktora Cajusa (Wesołe kumoszki z Windsoru, 1953), Stefana (Rodzina Tarasa, 1953), Gajowego (Rusałka Antonina Dworzaka, 1955), Lorda Henryka Ashtona (Łucja z Lammermooru, 1957), Lorda Kookburna (Fra Diavolo, 1958), Barona Douphola (Traviata, 1960), Don Alfonsa (Così fan tutte, 1960), Maurizia (Czterech gburów, 1961), doskonałego Dyrektora Alfę (Teodor Gentleman, 1963), Lorda Tristana (Marta, 1965), Ścibora (Stara baśń, 1969), Jowisza (Orfeusz w piekle, 1971), Pastora (Albert Herring, 1972), Benoit (Cyganeria, 1974). W recenzjach krytycy chwalili wygląd postaci scenicznych Majewskiego, jego piękny śpiew i dobrą grę aktorską. Jedną z najlepszych swych ról, Zbigniewa (Straszny dwór), wykonywał od 1948 ponad 20 lat.
Bibliografia
Dachtera: Opera Wrocł. 1945–95 (opinie K. Horeckiej i W. Dzieduszyckiego; il.); Jankowski, Misiorny; Komorowska: Kronika t. muz. 1944–89; Opera Wrocł. 1945–65 s. 28, 31, 35 (S. Platówna), 47 (il.); Opera wrocł. 1945–2005 s. 22, 169 (il.); Akt zgonu nr 4559/1987, Arch. USC Wrocław; Akta, Arch. Opery Wrocław, ZASP (fot.).
Ikonografia
Fot. – Arch. Opery Wrocław, IS PAN, MTWarszawa.
Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.
