Robert Młynarski
MŁYNARSKI Robert, właściwie Robert Roman Młynarczyk (7 czerwca 1919 Warszawa – 11 kwietnia 1991 Warszawa),
śpiewak.
Był synem cukiernika Stanisława Młynarczyka i Józefy z domu Kosiel; pierwsza żona Młynarskiego, poślubiona w 1943, zmarła w 1946; drugą była dentystka Lidia Danuta Głowacz (ślub 5 stycznia 1953 w Warszawie). W 1952 uzyskał oficjalną zmianę nazwiska na Młynarski. W 1928–37 śpiewał w chórze chłopięcym warszawskiego Teatru Wielkiego, a potem do wybuchu wojny był tu artystą chóru operowego. Podczas okupacji niemieckiej brał lekcje śpiewu u Wiktora Brégy’ego, a wśród swych późniejszych nauczycieli wymieniał też Zofię Fedyczkowską i Wacława Brzezińskiego.
Od 1940 był chórzystą w jawnym Teatrze Miasta Warszawy. W 1943 aresztowany, był krótko więziony na Pawiaku. Podczas powstania warszawskiego, wraz z personelem Kliniki Chirurgicznej przy ul. Koszykowej (gdzie pozostawał przy chorej żonie), został ewakuowany do Piastowa; tu najpierw pracował w fabryce TUDOR, a potem był śpiewakiem i kierownikiem sekcji dekoracyjnej w Domu Żołnierza. Zweryfikowany przez komisję Związku Zawodowego Muzyków, znalazł się w maju 1945 w zespole warszawskiego rewiowego Teatru Domu Kultury (potem: Teatr Rewii, Praski Teatr Rewii) przy ul. Zygmuntowskiej 8, i zapewne pozostał w nim w sezonie 1945/46. W 1946 ukończył w Warszawie Wyższą Szkołę Muzyczną im. Chopina. Był członkiem Związku Młodzieży Demokratycznej i został wysłany na Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów do Pragi (1947), gdzie występował na koncertach delegacji polskiej. Od 13 stycznia 1947 do 31 sierpnia 1948 był solistą Sceny Muzyczno-Operowej Miejskich Teatrów Dramatycznych w Warszawie; wystąpił tu jako Pan Fluth (Ford) w Wesołych kumoszkach z Windsoru oraz Thibaut de Vitry w Królu włóczęgów i w obu rolach recenzenci chwalili jego śpiew i grę. O roli Pana Flutha pisała Jadwiga Kuryluk:
Całkowicie udany był debiut operowy Roberta Młynarczyka. Jasny, metaliczny timbre głosu, swoboda w poruszaniu się na scenie – wróżę młodemu artyście (pod warunkiem dalszej, usilnej pracy) piękną przyszłość.
Śpiewał w audycjach Polskiego Radia. W sezonie 1948/49 był aktorem w Teatrze Młodego Widza przy Miejskim Domu Kultury we Wrocławiu; grał tu role Kleanta (Chory z urojenia) i Doktora Hugo (Dożywocie).
Po powrocie do Warszawy, od 1 września 1949 aż do 31 grudnia 1986, kiedy przeszedł na emeryturę, należał do cenionych solistów Opery, a potem Teatru Wielkiego. Wysoki, o szlachetnej postawie, miał dobre warunki sceniczne; zazwyczaj
śpiewał i grał z ogromną pasją i pełnym wewnętrznym zaangażowaniem
(Józef Kański).
W swoim repertuarze miał około 60. barytonowych partii operowych. Na scenie warszawskiej był od 1949 niezastąpionym odtwórcą roli Macieja w Strasznym dworze, a także drugoplanowych, takich jak: Schaunard (Cyganeria), Podczaszyc (Hrabina), Baron Douphol (Traviata), Zakrystian (Tosca), Sharpless (Madame Butterfly), Morales (Carmen), Bogaty Chłop (Wieczór prządek), Fanninal (Kawaler srebrnej róży). Stopniowo obsadzano go w rolach pierwszego planu. W 1957 śpiewał Bartola i Figara (Cyrulik sewilski) oraz Escamilla (Carmen); w 1960 tytułowego Rigoletta; w 1961 Jochanaana (Salome) i Uroka (Manru); w 1965 Rogera (Król Roger); w 1969 Scarpię (Tosca). W rolach Amonastra (Aida, 1958, 1966; do 1970 wykonał ją 150 razy), Hrabiego di Luny (Trubadur, 1959, 1970), czy Dżaresa (Paria, 1980) odnosił sukcesy. Dnia 19 listopada 1975 obchodził jubileusz 30-lecia pracy artystycznej. Występował gościnnie, m.in. 14 grudnia 1961 i 3 stycznia 1962 w Operze im. Moniuszki w Poznaniu w roli Amonastra, a 7 marca i 12 września 1960 w Operze Śląskiej Hrabiego di Luny. Śpiewał na koncertach ARTOS-u, potem Estrady, a później także na koncertach szkolnych Filharmonii Narodowej. Tabl. 3.
Bibliografia
Almanach 1990/91; 10 lat Opery warsz. 1945–55 (il.); 15 lat Opery w Warszawie; Pół wieku Opery Śląskiej 1945–2000; Szczublewski: Teatr Wielki; Świtała; Warszawa teatralna (M. Komorowska: Opera na gruzach); Ruch Muz. 1966 nr 21 (J. Kański); Stolica 1947 nr 19 (J. Kuryluk); Teatr 1947 nr 4/5 s. 82; Życie Warsz. 1991 nr 91, 92; Akta, T. Wielki Warszawa; Programy, IS PAN; Almanach 1944–59.
Ikonografia
Fot. – Arch. T. Wielkiego Warszawa, Bibl. Nar., IS PAN, ITWarszawa, NAC.
Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.
