Stefan Mienicki
MIENICKI Stefan (6 czerwca 1938 Wilno – 7 lutego 1983 Kraków),
aktor.
Był synem urzędnika Hieronima Mienickiego i Natalii z domu Bończa-Rutkowskiej; jego pierwszą żoną była Barbara z Pawlaków, etnografka (ślub 30 kwietnia 1961 w Łodzi), drugą Liliana z domu Kołder, historyczka sztuki, trzecią Elżbieta z Kossakowskich, pracownica administracji krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Do zakończenia II wojny światowej mieszkał w Wilnie. W 1945 przyjechał z matką i bratem do Łodzi, gdzie w 1958 w średniej szkole wieczorowej zdał maturę, a w 1964 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną i Filmową.
Od lipca 1964 do końca sezonu 1965/66, potem w 1967/68 i 1968/69 zaangażowany był w Teatrze im. Bogusławskiego w Kaliszu. Występował też i reżyserował w utworzonym tu przez siebie kabarecie Prztyk. W sezonie 1966/67 grał w Teatrze Ziemi Łódzkiej, m.in. Ernesta Woolle’a (Kamerdyner), w 1969/70 i 1970/71 w Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze, potem krótko w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej, od kwietnia 1972 do końca 1973/74 w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie, w 1974/75 w Teatrze Ziemi Krakowskiej w Tarnowie. W sezonie 1975/76 został aktorem Teatru im. Słowackiego w Krakowie i występował tu do końca życia.
Miał w swoim dorobku wiele różnorodnych ról, także ważnych, pierwszoplanowych, takich jak, w Kaliszu: Adam, Bartos, Kacper i Prologus (Pastorałka Leona Schillera, 1964), Achilles i Prolog (Troilus i Kressyda, 1966), Tartuffe (Świętoszek, 1967); Wielki Książę Konstanty (Kordian), Topolnicki (Klub kawalerów) – 1968; w Jeleniej Górze: Autor (Dwa teatry, 1969), Truffaldino (Sługa dwóch panów, 1970); Wang (Dobry człowiek z Seczuanu), On (Świadkowie, albo Nasza mała stabilizacja) – 1971; w Nowej Hucie: Maks (Powrót z Elby), Sganarel (Don Juan Moliera) – 1972; Don Bazylio (Cyrulik sewilski, 1973), Gromiłow (Talenty i wielbiciele, 1974); w Tarnowie: Hieronimus (Czerwona magia); w Krakowie: Pijak II (Ślub, 1975), Mol (Darz Bór, 1976), Policjant (Policjanci, 1978), Bezdomny i Brat (Brat naszego Boga, 1980), Piotr Ożarowski (Polonez, 1981), Drab (Pieszo, 1983).
W latach 70. i 80. wystąpił w kilku spektaklach Teatru TV, np. Lorenzacciu, Nie-Boskiej komedii i kilku filmach. Zmarł śmiercią samobójczą.
Bibliografia
Almanach 1982/83; Kaszyński: Teatralia; 50 lat szkoły film.; 50 lat T. Ludowego 1955–2005; Poskuta-Włodek; T. w Jeleniej Górze; Dz. Pol. 1983 nr 32; Ziemia Kaliska 1965 nr 16; Programy, wycinki prasowe, IS PAN; Akta, T. im. Słowackiego Kraków; www.filmpolski.pl
Ikonografia
Fot. – Bibl. Nar., ITWarszawa, T. im. Słowackiego Kraków.
Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.
Biogram w Almanachu Sceny Polskiej
Stefan Mienicki (6 VI 1938 Wilno - 7 II 1983 Kraków), aktor. W 1964 ukończył PWSTiF w Łodzi i od lipca t. r. został zaangażowany do T. im. Bogusławskiego w Kaliszu, na sez. 1966/67 przeszedł do zespołu T. Ziemi Łódzkiej, w l. 1967-69 występował ponownie w Kaliszu, 1969-71 w T. Dolnośląskim w Jeleniej Górze, w sez. 1971/72 w T. Polskim w Bielsku Białej, od kwietnia 1972 w T. Ludowym w Nowej Hucie, w sez. 1974/75 w T. Ziemi Krakowskiej w Tarnowie, w 1. 1975-83 w T. im. Słowackiego w Krakowie. Grał takie role, jak Lurwell ("Henryk VI na łowach" Bogusławskiego), Sylwester ("Szelmostwa Skapena" Moliera), Tartuffe ("Świętoszek" Moliera), Topolnicki ("Klub kawalerów" Bałuckiego), Scurvy ("Szewcy" Witkiewicza), Hieronimus ("Czerwona magia" Ghelderode), Peter ("Wróg ludu" Ibsena), Krąp ("Podpory społeczeństwa" Ibsena).
Źródło: Almanach Sceny Polskiej 1982/83. Tom XXIV. Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1987.
