Scenografia

Trwa wczytywanie

Ali Bunsch

Ali Bunsch, właśc. Alojzy Józef Bunsch (17 lutego 1925 Bielsko-Biała[1] – 16 lutego 1985 Gdynia),

scenograf, reżyser, kierownik  artystyczny i dyrektor teatru.

Był słuchaczem tajnego Instytutu Sztuk Plastycznych w 1943[2] i członkiem konspiracyjnego Teatru Niezależnego Tadeusza Kantora w Krakowie (1943–44). Po wojnie uczęszczał do Studia Starego Teatru (1945), następnie na wydział malarstwa u Eugeniusza Eibischa, potem Karola Frycza w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (dyplom w 1952).

W latach 1945–48 był scenografem Teatru Lalek Groteska, współpracował też z zespołem Wesołej Gromadki Marii Biliżanki. W latach 1948–53 był scenografem, a okresowo (1949–51) także kierownikiem plastycznym Teatru Lalek Arlekin w Łodzi. Od stycznia 1952 kierownik artystyczny, a od jesieni 1956 do końca 1961 także dyrektorem i reżyserem Teatru Lalki i Aktora Miniatura w Gdańsku, zaś do końca sez. 1962/63 pozostał stałym scenografem tej sceny. Równocześnie, od 1955 nawiązał współpracę z Teatrem Lalki i Aktora Baj w Warszawie, a od 1956 także z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku (do 1977), przy czym w sez. 1962/63 sprawował także kierownictwo artystyczne tego teatru. Od sez. 1969/70 rozpoczął stałą współpracą z Teatrem Lalki i Aktora Guliwer w Warszawie, a od sez. 1972/73 także (trwającą aż do śmierci) z Teatrem Lalek Tęcza w Słupsku. W latach 1975-80 był jednym ze scenografów Teatru Muzycznego w Gdyni. Ponadto sporadycznie prace jego powstawały dla takich scen, jak Stary Teatr w Krakowie, Teatr im. Jaracza i Powszechny w Łodzi, Teatr Polski i Opera w Poznaniu, Teatr Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze, Teatr Dramatyczny, Kwadrat, Teatr na Targówku w Warszawie, Teatr im. Horzycy w Toruniu, Teatr im. Wyspiańskiego w Katowicach, Teatr Zagłębia w Sosnowcu, Teatr Współczesny we Wrocławiu, Scena Lalkowa Teatru Ziemi Opolskiej, Teatr Lalek w Olsztynie, Teatr Lalki i Aktora Kacperek w Rzeszowie, Opera Bałtycką w Gdańsku. Prace jego brały udział w kilkudziesięciu festiwalach krajowych i zagranicznych uzyskując wiele nagród i wyróżnień.

Opracował scenografię około trzystu spektakli, z tego ponad połowę w teatrach lalkowych, około stu w teatrach dramatycznych i ponad dwadzieścia w teatrach muzycznych i estradowych. Niektóre z nich: Szewc Dratewka Kownackiej, Kolorowe piosenki Franta, Złoto króla Megamona Kaliby, Przygody Plastusia Kownackiej, Leć głosie po rosie Gołębskiej, Tajemnicza szuflada Wolskiego, Cudowna lampa Aladyna wg Leśmiana (także reż.), Baśń o pięknej Parysadzie wg Leśmiana, Baśń o zaklętym kaczorze Kann, Takie sobie bajeczki wg Kiplinga (i reż.), O tym, jak krawiec Niteczka królem został wg Makuszyńskiego (i reż.), Kubuś Puchatek Milne'a (i reż.) OdwetyŚmierć gubernatora Kruczkowskiego, Zbrodnia i kara wg Dostojewskiego, Opera za trzy grosze Brechta, Wesele Wyspiańskiego, Sen srebrny Salomei, Zawisza CzarnyMazepa Słowackiego, Damy i huzaryŚluby panieńskie Fredry, Krakowiacy i Górale Bogusławskiego, Ambasador, Strip-tease, Karol, Na pełnym morzu Mrożka, Don Posquale Donizettiego, Kniaź Igor Borodina.

Źródło: Almanach Sceny Polskiej 1984/1985, tom XXVI, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1989.
Wyróżnienia od redakcji. Zachowano część skrótów stosowanych w publikacji źródłowej.

Przypisy

  1. ^ Właść. Bielsko; miasto Bielsko-Biała powstało z połączenia Bielska i Białej w 1951. Ali Bunsch był synem  Adama Bunscha – malarza, dramatopisarza i krytyka literackiego. Jego dziadek Alojzy był rzeźbiarzem, profesorem rzeźby i rysunku; wuj Karol Bunsch – znanym powieściopisarzem, publicystą i tłumaczem. (przyp. red.)
  2. ^ W krakowskiej  Staatliche Kunstgewerbeschule (szkole rzemiosła artystycznego), założonej przez okupantów niemieckich  jako kontynuacja przedwojennego Instytutu Sztuk Plastycznych uczyli  Władysław Jarocki, Stanisław Kamocki, Józef Mehoffer, Fryderyk Pautsch, którzy wbrew intencjom niemieckim stworzyli możliwość kształcenia artystycznego wielu przyszłym malarzom i rzeźbiarzom, którzy po wojnie mogli kontynuowac studia na ASP. Ali Bunsch uczył się w tej szkole w latach 1940—43 Zob. Józef Chrobak, „Kunstgewerbeschule 1939-1943 i Podziemny Teatr Niezależny Tadeusza Kantora w latach 1942–1944”. Kraków 2007. (przyp. red.)

Pracownia

X
Nie jesteś zalogowany. Zaloguj się.
Trwa wyszukiwanie

Kafelki

Nakieruj na kafelki, aby zobaczyć ich opis.

Pracownia dostępna tylko na komputerach stacjonarnych.

Zasugeruj zmianę

x