Osoby

LASSOTA Teresa Maria, zamężna Skolimowska (12 czerwca 1930 Lublin – 6 marca 1997 Gdańsk),

aktorka. 

Była córką Longina Lassoty i Marii z Rzechowskich; żoną aktora Lecha Skolimowskiego (zob. t. 2; ślub 2 lipca 1950 w Lublinie); matką aktorki Katarzyny Skolimowskiej. W czasie II wojny światowej mieszkała w Buczaczu koło Tarnopola. Po powrocie do Lublina, w 1948 ukończyła Liceum Chemiczne i zaangażowała się do zespołu operetkowego Teatru Miejskiego na etat chórzystki-epizodystki. Już po pierwszych występach w roli Cyganki (Król włóczęgów, 1949) pisano: „pełna wdzięku i świeżości zasługuje na wyróżnienie”. W sezonie 1949/50 zagrała też na lubelskiej scenie Partenis (Piękna Helena). Od 1950 rozpoczęła współpracę z Zespołem Żywego Słowa (pod kierownictwem Jerzego Pleśniarowicza) Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik” i z lubelskim ARTOS-em, a w Teatrze im. Osterwy występowała jako statystka. W 1955–60 należała do zespołu tego teatru. W 1957 w Krakowie zdała eksternistyczny egzamin aktorski. 

Jej debiutem była rola Kasi w Igraszkach z diabłem (10 lipca 1955), w której znów podkreślano jej wdzięk, ale także duże wyczucie sceny. Potem występowała jako: Pola (Wassa Żeleznowa, 1955); Judyta Anderson (Uczeń diabła), Charlotta (Sztuka zdobywania szczęścia) – 1956. Zagrała też dwie ważne role w dramatach Słowackiego: Diannę (Fantazy), skupioną, poważną, „przekonującą w wyrazie” (1956; obok Jana Kreczmara) i Laurę (Zawisza Czarny),

władczą, bardziej kobiecą, niż dziewczęcą, będącą raczej opiekunką, niż kojącym plastrem 

(A. Nowak).

W rolach Joanny (Jonasz i błazen, 1958) i Laury (Cezary Baryka, 1959) zachwyciła „nieprawdopodobnym temperamentem scenicznym”, a „wielką klasą” zadziwiła jako Dziewka (Klątwa, 1958). Świetna, „grottgerowska w sylwetce” Szimena (Cyd, 1959) potwierdzała opinię recenzentów, że rodzaj talentu i urody predysponują ją do repertuaru romantycznego. 

W sezonach 1960/61–1992/93 była aktorką Teatru Wybrzeże w Gdańsku. Na Wybrzeżu zagrała wiele dobrych ról: „nadzwyczaj urodziwą i ujmującą” Pannę Młodą (Wesele, 1960); Księżniczkę (Sen srebrny Salomei, 1962), która w jej wykonaniu była „całą postacią z poetyckiego teatru Słowackiego” (Malwina Szczepkowska), Stefkę (Panna Maliczewska, 1962); „bardzo szlachetną w stylizowanym geście” Marię Magdalenę (Historyja o Chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim, 1963); Andromachę (Troilus i Kressyda, 1965), Magdę Goebels (Zmierzch demonów, 1967); Madame Imre (Tragedia człowieka), Matkę (Kartoteka) – 1971; Maję (Lato Tadeusza Rittnera, 1973), Gospodynię (Wesele, 1976), Panią Stockman (Wróg ludu, 1978), Marię (Czwartkowe damy, 1981), Babcię (Teoria Einsteina, 1989), Rosalię Solimeno (Filomena Marturano, 1991). W 1979 w Teatrze Wybrzeże obchodziła jubileusz 30-lecia pracy artystycznej. 

W latach 80., w stanie wojennym, występowała w przedstawieniach teatru podziemnego w Gdańsku, np. w 1982: w Cocktail-party i Wieczorze poezji patriotyczno-maryjnej, w 1984 w Wieczorze poezji i widowisku Miłujcie nieprzyjacioły swoje, a w 1988 w Tragedii żałosnej o Męce Pańskiej. 

Była utalentowaną aktorką, całe życie piękną kobietą, pełną temperamentu i osobistego uroku. Już w pierwszych latach pobytu na scenie stała się ulubienicą publiczności, szczególnie czarowała w rolach tak zwanych amantek; była też muzykalna i miała ładny głos. Sprawdzała się w różnych gatunkach i konwencjach. Bliskie jej były bohaterki z repertuaru romantycznego, ale też postaci z kręgu dramatu realistycznego, o skomplikowanej psychice, powikłanym życiorysie. W późniejszym okresie przeszła do ról charakterystycznych, i także grała je z dużym sukcesem. 

W latach 50. współpracowała z Polskich Radiem w Lublinie, a potem w Gdańsku, np. od 1996 do końca życia, występowała w cyklicznym słuchowisku Ulica Kwietna. W 1973–90 zagrała w kilku spektaklach Teatru TV, np. rolę Pani Pouchard (Lato Tadeusza Rittnera), Starościnę (Gody weselne); wystąpiła też w kilku filmach, m.in. jako żona Juranda w Krzyżakach (1960). Pod koniec lat 70. uczyła interpretacji wiersza w Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Tabl. XII. 

Bibliografia

Almanach 1996/97; Braun: Teatr pol. 1939–89; jego siła (A. Nowak; il.); Kurowski: Dni; Lub. t. dram. 1944–79; Operetka w Lublinie 1947–68; Szczepkowska: 20 lat t. na Wybrzeżu; Teatr drugiego obiegu; Żędzianowska: Pro memoria (il.); Żuchowski: Panorama; A. Żurowski: Wieczory popremierowe, Wrocław 1982 (il.); Głos Wybrz. 1978 nr 80; Teatr 1979 nr 1; Życie Lub. 1949 nr 116; Akta, ZASP (fot.); Programy, wycinki prasowe, IS PAN; Almanach 1944–59; www.filmpolski.pl; Inf. córki, Katarzyny Skolimowskiej. 

Ikonografia

M. Nawrocki: L. jako Oliwia (Wieczór Trzech Króli), olej – MNGdańsk; L. Legut: Portret, węgiel, ok. 1987 – MNGdańsk i dwa portrety (jeden na czerwonym papierze): węgiel, 1978 oraz węgiel kolor, 1987 – własność córki, Katarzyny Skolimowskiej Warszawa; Fot. – Bibl. Nar., IS PAN, ITWarszawa, MNGdańsk.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.