Ryszard Krawucki
KRAWUCKI Ryszard (29 marca 1938 Warszawa – 26 października 1996 Otwock koło Warszawy),
tancerz, choreograf.
Był synem Tadeusza Krawuckiego i Romualdy Zofii z Rumaków. W 1952 rozpoczął naukę w warszawskim Liceum Ogólnokształcącym im. Władysława IV, ale przerwał po roku z powodu trudnej sytuacji materialnej. Pracował jako ślusarz w Warszawskich Zakładach Napraw Samochodowych. W 1954 został przyjęty do Zespołu Pieśni i Tańca „Warszawa”, gdzie przez dwa lata przygotowywał się do zawodu tancerza. Zaangażowany w 1956 przez Eugeniusza Paplińskiego do nowo utworzonego Polskiego Zespołu Tańca (od 1957 jako solista), występował w nim do rozwiązania zespołu w 1961, m.in. jako: Chłopiec (Kwiat paproci), Apollo (Apollo i dziewczyna), dobrze przyjmowany w kraju i podczas występów w NRD (1956, 1958), ZSRR i Jugosławii (1957). Po objęciu przez Paplińskiego w 1961 kierownictwa baletu warszawskiej Opery, został solistą tego zespołu, a potem także asystentem choreografa Opery, następnie Teatru Wielkiego (do 1984). W Strasznym dworze inaugurującym w 1965 jego działalność w odbudowanej siedzibie, tańczył solową partię w mazurze.
Rosły, mocnej i pięknej budowy, w tańcu był lekki. Miał dyspozycje do tworzenia ról o cechach dramatycznych, wojowniczych i reprezentacyjnych. Tańczył m.in. partie: Pana Młodego (Wesele krakowskie w Ojcowie), Józka (Wierchy), Młynarza (Trójkątny kapelusz), Briaxisa (Dafnis i Chloe), Rotbarta (Jezioro łabędzie), Basilia i Espada (Don Kichot), Księcia (Nagi książę), Maura (Pietruszka), Tybalta i Parysa (Romeo i Julia), Spartakusa i Harmodiusa (Spartakus), Giovanniego (Francesco da Rimini), tytułową (Pan Twardowski), Doktora i Króla (Mandragora), Wodzireja (Salon warszawski), Hilariona (Giselle), Mandaryna (Cudowny Mandaryn), Ojca (Harnasie). W 1971 opracował choreografię do Hrabiny Maricy w Operetce w Lublinie, od tego roku współpracował też z Warszawską Grupą Baletową pod kierownictwem Henryki Komorowskiej, działającą przy stołecznej Estradzie. Uczestniczył w jej tournée po Francji, tańcząc w duecie z Bożeną Kociołkowską. Wspólnie też opracowali choreografię kilku premier tego zespołu: Mazurka, Janosika i dziewczyny (fragmenty Harnasiów), Mojego przeznaczenia. W 1973 zatańczyli gościnnie w Don Kichocie na scenie Opery Śląskiej w Bytomiu. W marcu 1984 w warszawskim Teatrze Wielkim obchodził jubileusz 30-lecia pracy artystycznej, w sezonie 1984/85 nadal współpracował z tym teatrem.
Po zakończeniu kariery scenicznej, w sezonach 1986/87–1988/89 i w sezonie 1990/91 pracował jako choreograf z aktorami warszawskiego Teatru Rozmaitości; przygotował tam ruch sceniczny w przedstawieniach: Obrona Ksantypy, Ożenek, Gałązka rozmarynu i programie Powróćmy jak za dawnych lat, a w 1988/89 w Teatrze Powszechnym w Radomiu choreografię Dam i huzarów. W latach następnych był pedagogiem Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego w Warszawie.
Bibliografia
Almanach 1996/97; Komorowska: Kronika t. muz. 1944–89; Komorowska: Szymanowski; Szczublewski: T. Wielki; Turska: Almanach (il.); Turska: Przewodnik (il.); Wysocka: Dzieje; Żurowski: Panorama; Gaz. Wyb. 1996 nr 271 (il.); Teatr 1997 nr 1; Akta, T. Wielki Warszawa, ZASP (fot.); Programy, IS PAN.
Ikonografia
Fot. – Bibl. Nar., IS PAN, NAC.
Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.
