Julia Kraszewska
KRASZEWSKA Julia, z domu Lewin (ur. około 1907 Warszawa – działała do 1950),
tancerka, aktorka.
Była córką Szmula Lewina i Justyny z domu Keser; żoną aktora Lucjana Kraszewskiego (ślub 28 czerwca 1930 w Warszawie). Występowała w Warszawie, na scenach teatrów rewiowych: Wesoły Wieczór (od początku 1930 i w sezonie 1930/31), Wesołe Oko (sezon 1931/32), Wielka Rewia (w czerwcu 1934 w programie To warto zobaczyć, potem w styczniu i lutym 1935), Hollywood (we wrześniu 1935 w rewii Dla Ciebie, Warszawo, potem w listopadzie tego roku); teatrach operetkowych: Nowości (jako Raka w Kwiecie Hawai, luty 1932, Masza w Carewiczu, marzec tego roku, Ricette w Wiktorii i jej huzarze, kwiecień tego roku), Teatrze 8.30 (w sezonie 1931/32 w Peppinie, w czerwcu 1933 w tytułowej roli w No, no Nanette, też gościnnie w Poznaniu), Teatrze 8.15 (w sezonach 1936/37–1938/39, np. w roli Zuzanny w Colette, czyli Miss Loteria, Minki w Krysi leśniczance, w Cnotliwej Zuzannie, Narzeczona zginęła, Skowronku); w kabaretach: Nowy Momus (styczeń 1933), Cyrulik Warszawski (sierpień 1935, lipiec 1936), 13 Rzędów (od listopada 1936). Miała też role w repertuarze komediowym, np. w Teatrze Kameralnym grała Cecylię (Brzydki Ferrante, premiera grudzień 1933), Olę Frey (Mysz kościelna, premiera lipiec 1935), w Teatrze Ateneum wystąpiła w komedii Mądra mama (premiera maj 1935). W 1939 była członkinią-kandydatką Związku Artystów Scen Polskich.
Po wybuchu II wojny światowej znalazła się w Wielkiej Brytanii, od stycznia 1941 występowała w przedstawieniach Teatru Polowego 1 Brygady Strzelców, od sierpnia 1942 w Lotniczej Czołówce Teatralnej, na terenie Anglii i Szkocji, np. w roli Heleny (Grube ryby), Pauliny (Pan Benet), Urszuli (Gwałtu, co się dzieje!; w recenzji pisano, że grała „z właściwą sobie werwą”, ale chwilami zbyt groteskowo). Od lipca do września 1945 z Lotniczą Czołówką Teatralną występowała w Niemczech. Po wojnie pozostała na emigracji, w 1949 i 1950 grała w Teatrze Polskim Związku Artystów Scen Polskich w Londynie, np. Genkę (Sami swoi), Genkę (Trzy wiosny), Olę Frey (Sekretarka pana prezesa). Dalsze jej losy nie są znane.
Bibliografia
Artyści emigracyjnej Melpomeny (il.); Boy: Pisma t. 25, 26, 28; Irzykowski: Pisma teatr.; Krasiński: Warsz. sceny; Michalski: Powróćmy; Mościcki: Teatry 1939; Sempoliński: Wielcy artyści; Kur. Warsz. 1930 nr 41, 69, 103, 136, 168, 207, 236, 241, 282, 324, 355, 1931 nr 37, 72, 140, 163, 209, 242, 1932 nr 28, 49, 68, 105, 138, 304, 1933 nr 343, 1934 nr 168, 1935 nr 5, 58, 185, 252, 322, 1936 nr 181, 306, 1937 nr 39, 170, 180, 239, 285, 1938 nr 117, 1939 nr 70; Nowy Kur. 1933 nr 233; Pam. Teatr. 1988 z. 1–2 s. 65, 67, 1998 z. 1–2 s. 138–161 (il.); Tyg. Ilustr. 1935 nr 3 (il.), 25 (il.), 44 (il.); Akt ślubu nr I/21/169/30, Arch. USC Warszawa; Galewski: Pamiętnik mps s. 12; Programy, IS PAN (m.in. do rewii „Bez suflera”, t. 8.15; il.), MTWarszawa; Spis ZASP 1939.
Ikonografia
Fot. – NAC.
Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.
