Osoby

KRASNODĘBSKI Tadeusz (13 maja 1930 Zaścianocze koło Trembowli w województwie tarnopolskim – 3 stycznia 1993 Częstochowa),

aktor. 

Był synem Franciszka Krasnodębskiego i Julii z Janickich. W 1951–55 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Aktorskiej w Krakowie, a po uzyskaniu dyplomu, w sezonie 1955/56 rozpoczął tu występy w Teatrze Młodego Widza; pierwsze role, to m.in.: Pan Rasmussen (Krzesiwo) i Antek (Zakręt). Od 1 października 1956 do końca sezonu 1958/59 grał w Teatrze Ziemi Rzeszowskiej w Rzeszowie (od końca 1957 Teatr im. Siemaszkowej), w 1959/60 w Teatrze im. Jaracza w Olsztynie, w 1960/61 w Teatrze im. Mickiewicza w Częstochowie, w 1961/62 i 1962/63 w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej, od czerwca 1963 do końca 1967/68 w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu, w 1968/69 i 1969/70 ponownie w Rzeszowie, w 1970/71–1975/76 w Teatrze im. Żeromskiego w Kielcach. Na sezon 1976/77 wrócił do Olsztyna, i w 1977/78–1985/86 występował znowu w Częstochowie, w 1986-89 w Kielcach, od 1990/91 do końca życia po raz kolejny w Częstochowie. 

W Rzeszowie grał, m.in.: Motylińskiego (Klub kawalerów), Jaśka (Wesele), Janka Topolskiego (Lekkomyślna siostra), Padrone Toni (Awantura w Chioggi), Kajetana (Fantazy), Aleksego (Gracze), Urbaniaka (Odwety), Aktora (Kariera Artura Ui); w Olsztynie: Grzegorza (Romeo i Julia) oraz Lelum (Lilla Weneda); w Częstochowie: Bibichona (Opiekuj się Amelią), Schielkego (Rozmowy z katem), Antoniego Kleczka (Domek z kart), Konstantego (Gbury), Pastora (Pan Puntila i jego sługa Matti), Ministra (Terroryści), Rosenberga (Rodzina), Piatirubla (Zmierzch); w Bielsku-Białej: Wynalazcę (Ptak), Angusa (Makbet), Ojca (Aleja słowików); w Sosnowcu: Lickiego (Jadzia wdowa), Kasztelana (Zaczarowane koło); w Kielcach: Leśniczego (Dwa teatry), Remba (Damy i huzary), Stacha (Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale), Bisa (Lęki poranne), Antosia (Okapi), Jakuba (Kowal, pieniądze i gwiazdy), Rzecznickiego (Fantazy), Michała Lagenę (Dożywocie), Kanclerza (Ślub). Ostatnie jego role w Częstochowie, to: Wuj Józef (Brat naszego Boga), Przełożony karmelitów, Kreczetnikow i Suworow (Ksiądz Marek), Lekarz sądowy (Fizycy), Pelikan (Dziady). Miał opinię aktora

zdyscyplinowanego i pracowitego, a przede wszystkim dysponującego rozwiniętymi umiejętnościami kreowania ról

w różnym repertuarze 

(„Słowo Ludu”),

ceniony był zwłaszcza w rolach charakterystycznych. 

Bibliografia

Almanach 1992/93; Dzieje sceny olsztyńskiej 1925–95; 10-lecie T. Młodego Widza w Krakowie (il.); Misiorny: Teatry Ziem Zachodnich; XV lat Teatru Jaracza na Warmii i Mazurach 1945–60; PWST w Krakowie; 70 lat T. w Sosnowcu 1897–1967 (il.); T. im. Siemaszkowej 1944–94; T. w Bielsku-Białej 1945–80 s. 87–92; T. w Kielcach 1944–95; Gaz. Wyb. (Częstochowa) 1993 nr 5; Słowo Ludu 1970 nr 565 (cyt; il.); Teatr 1993 nr 2; Życie Częstochowy 1993 nr 6 (il.); Akta (fot.), ZASP; Programy, IS PAN; Almanach 1944–59. 

Ikonografia

J. Sienkiewicz: K. jako Montano (Otello), rys., repr. Nowiny Rzesz. 1959 nr 3; Fot. – IS PAN, ITWarszawa.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.