Stanisław Łuckiewicz
ŁUCKIEWICZ Stanisław Kazimierz (24 grudnia 1900 Kijów – 8 sierpnia 1989 Warszawa),
scenograf.
Był synem Stanisława Łuckiewicza i Jadwigi z domu Grosse; mężem Barbary z Kosińskich (ślub 17 grudnia 1949 w Warszawie; rozwód w 1967). Ukończył gimnazjum w Kijowie, w 1920 był ochotnikiem w wojnie polsko-bolszewickiej, w 1920–21 studiował malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Teodora Axentowicza; w maju 1921 brał udział w III powstaniu śląskim. W 1924–28 kontynuował studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie u Tadeusza Pruszkowskiego. W 1937 otrzymał brązowy medal za plakat na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu.
W czasie II wojny światowej, w 1940–41 był w Wilnie, gdzie projektował dekoracje do rewii w teatrze Miniatury i w Studiu Literacko-Artystycznym Ksantypa, działającym pod kierownictwem Janusza Minkiewicza (m.in. do programów: W imieniu brawa, Shaw w „Ksantypie”, Rodzynki w koszyku, Nie wiedzieć co, Być albo nie być, „Ksantypa” w transie, Gaweł i róże). Uczęszczał też na tajne zajęcia w pracowni graficznej prowadzonej przez Jerzego Hoppena.
Po wojnie działał najpierw w Łodzi, gdzie w Teatrze Kameralnym Domu Żołnierza był autorem dekoracji i kostiumów do Pigmaliona (1945) oraz Głupiego Jakuba (1946). W sezonie 1946/47 był scenografem Miejskiego Teatru Wybrzeże w Gdyni i opracował plastycznie głośny spektakl Iwo Galla Homer i Orchidea, na inaugurację tej sceny 20 listopada 1946. „Pod dyktando” inscenizatora,
zbudował monumentalną architekturę: ogromne posągi bogów, potężne kolumny świątyni, efekty świetlne wywołujące złudzenie «jakby niebo i bliskie szumiące morze wchodziły do sali teatralnej»
(Jan Ciechowicz).
Otrzymał bardzo dobre recenzje, zarówno za dekoracje, które
łączyły w sobie oszczędną prostotę i klasyczny umiar z pełnią plastycznego wyrazu,
jak i za kostiumy, „jakby z rzeźb greckich” (Malwina Szczepkowska).
Później już nie zajmował się scenografią, malował, uprawiał grafikę oraz malarstwo ścienne. Miał kilka indywidualnych wystaw, np. w Paryżu (1957), a w Warszawie jubileuszową z okazji 60-lecia pracy artystycznej (1979). Projektował również ekslibrisy; w 1962 na IX Międzynarodowym Kongresie Ekslibrisu w Paryżu otrzymał brązowy medal. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych i był laureatem nagród.
Bibliografia
Almanach 1988/89; W. Bartoszewicz: Buda na Powiślu, Warszawa 1983; XXV lat T. w Gdyni (J. Ciechowicz, cyt. s. 22); Hernik Spalińska: Życie teatr.; Kaszyński; Teatr łódz.; Łoza: Uzupełnienia; SAP warsz.; Szczepkowska: 20 lat t. na Wybrzeżu; Dz. Bałt 1946 (23 XI); Express Wiecz. 1979 nr 117; Pam. Teatr. 1997 z. 1–4 s. 681, 682, 683; Życie Warsz. 1989 nr 188; Programy, wycinki prasowe, IS PAN: Akt ślubu nr I/3350/1949 i zgonu nr VI/2241/1989, Arch. USC Warszawa; Hernik Spalińska: Repertuar.
Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.
