Osoby

MARWICZ Wanda, z domu Eibl, zamężna Kochanowiczowa (26 maja 1905 Warszawa – 5 sierpnia 1981 Warszawa),

aktorka.

Była córką tancerza Kazimierza Eibla (zob. t. 1) i Marty; żoną aktora Jana Kochanowicza (zob. t. 2). W Warszawie ukończyła siedmioklasową pensję Zofii Kurmanowej. W 1922, zapewne ona, jako Marwiczówna, była w Miejskiej Szkole Dramatycznej w Krakowie i w czerwcu 1922 brała udział w popisie uczniów w Nocy listopadowej oraz wystąpiła w roli Starej ciotki w przedstawieniu Pokój zawarty. Uczyła się też śpiewu w prywatnej szkole muzycznej u Heleny Zboińskiej-Ruszkowskiej, a gry aktorskiej m.in. pod kierunkiem Mieczysława Szpakiewicza. W czerwcu 1929 decyzją Komisji Egzaminacyjnej Związku Artystów Scen Polskich udzielono jej prawa angażowania się w dziale operetki. Od początku kariery używała na scenie pseudonimu Marwicz. W sezonie 1929/30 w Teatrze Miejskim w Toruniu grała drobne role w lekkim repertuarze, np. Rózię (Stary lampart i księżna). Później, według własnej relacji, występowała w Lublinie. W 1932–35 grała w Teatrze Polskim w Katowicach, role: Misi (Głupi Jakub), Nike spod Salaminy (Noc listopadowa) – 1932; Cudzołożnicy (Męka i śmierć Chrystusa, czyli Golgota), Elżbiety (Pierwsza pani Frazer), Karoliny (Egipska pszenica) – 1933; Pani Hopkins (Chcę właśnie ciebie), Marty (Małżeństwo jakich mało, 1935). W sezonie 1936/37 występowała w Teatrze Miejskim w Sosnowcu, a w 1938/39 współpracowała z Instytutem Reduty w Warszawie; brała np. udział w próbach Kręgu nadziei. 

W czasie II wojny światowej zajmowała się handlem. Po wojnie, w sezonie 1947/48, występowała w Miejskich Teatrach Dramatycznych w Warszawie, np. jako Ewa (R.H. Inżynier, Teatr Powszechny). Na pewien czas, z powodu choroby, musiała ustąpić ze sceny i dopiero w sezonie 1952/53 zaangażowała się do Teatru Ziemi Opolskiej w Opolu, gdzie grała m.in. Wygodnicką (Mieszczki modne), Panią Soerensen (Niemcy). W sezonie 1953/54 była w zespole Teatru Powszechnego w Warszawie. Potem grała niekiedy w zastępstwie na innych scenach, np. rolę Marii Puchalskiej w Imieninach pana dyrektora (Teatr Ziemi Rzeszowskiej, 1954), Panią Baglione w Huzarach (Teatr Współczesny w Warszawie, 1955). W sezonie 1956/57 wróciła do warszawskiego Teatru Powszechnego i była jego aktorką do końca 1968, a od 1969, po połączeniu Teatru Narodowego z Teatrem Powszechnym, do 1971 występowała na obu scenach. Nie była często obsadzana, grała role charakterystyczne, takie jak: Orszula (Bartłomiejowy jarmark, 1958), Pani Beynon (Pod mlecznym lasem, 1959), Nina (Kaukaskie kredowe koło, 1960), Jefimia Boczkowa (Zmartwychwstanie, 1961), Alona Iwanowna (Zbrodnia i kara, 1964). W Teatrze Ateneum wystąpiła gościnnie w roli Pani Coulmier (Marat-Sade, 1967). Od 31 stycznia 1971 przeszła na emeryturę. 

Bibliografia

Almanach 1980/81; Kwaskowski; Mykita-Glensk; Nawrat: Repertuar; Nawrat: T. Pol. w Katowicach (il. 24); Osiński: Pamięć Reduty; Sobański: T. Pol. na Śląsku (il.); T. Ateneum 1928–78; T. im. Siemaszkowej 1944–94; T. Powszechny w Warszawie 1945–95; Wajda-Woźniakowska: Repertuar 1918–26; Wilski: Szkolnictwo; Żywot: Dwadzieścia sezonów; Scena Pol. 1929 z. 16 s. 23; Życie Warsz. 1981 nr 182; Akt zgonu nr V/1768/1981, Arch. USC Warszawa; Akta (fot.), ZASP; Programy, wycinki prasowe, IS PAN; Almanach 1944–59; www.encyklopediateatru.pl 

Ikonografia

Fot. – ITWarszawa, NAC.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.

Biogram w Almanachu Sceny Polskiej

Wanda Marwicz, zam. Kochanowicz, z d. Eibl (26 V 1905 Warszawa - 5 VIII 1981 Warszawa), aktorka. Gry aktorskiej uczyła się m. in. pod kier. Mieczysława Szpakiewicza, śpiewu u Heleny Zboińskiej-Ruszkowskiej. W 1929 zdała aktorski egzamin ZASPu i na sez. 1929/30 została zaangażowana do T. Miejskiego w Toruniu. W następnych l., do wybuchu II wojny świat, występowała w Lublinie, T. Polskim w Katowicach (1932- 35), Sosnowcu i Warszawie. Grała m. in. Rózię ("Stary lampart i księżna" anonim.), Marynię ("Ciotka Karola" Brandona), Misię ("Głupi Jakub" Rittnera). Po wyzwoleniu występowała w Miej. T. Dramatycznych w Warszawie (T. Powszechny, 1948), po przerwie spowodowanej chorobą w T. Ziemi Opolskiej (1952-54), Rzeszowie (1954), T. Powszechnym w Warszawie (1959-70) i T. Narodowym (1970-71). Niektóre role: Wygodnicka ("Mieszczki modne" Bogusławskiego), Pani Soerensen ("Niemcy" Kruczkowskiego), Jefimia Boczkowa ("Zmartwychwstanie" wg Tołstoja), Alona Iwanowna ("Zbrodnia i kara" wg Dostojewskiego). 31 I 71 przeszła na emeryturę. W 1979 obchodziła 50-lecie działalności artystycznej.

Źródło: Almanach sceny polskiej 1980/81