Osoby

MASZYŃSKI Miłosz Maria, także Miłosz Maszyński-Krzewiński (25 marca 1932 Warszawa – 28 luty 1991 Warszawa),

aktor. 

Był synem aktora Juliana Krzewińskiego, właściwie Maszyńskiego (zob. t. 1), i Julii z Jasińskich; mężem Bożeny z domu Madey. Lata II wojny światowej i okupacji niemieckiej przeżył w Warszawie. Uczył się w szkole powszechnej H. Chełmońskiej, a po upadku powstania znalazł się na wsi, gdzie okresowo pracował fizycznie. Wrócił do Warszawy, kontynuował naukę w Gimnazjum im. Reytana, ale z powodu trudności finansowych musiał ją przerwać. Zaczął pracować w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, równocześnie uczył się w Gimnazjum im. Żeromskiego dla pracujących. Maturę zdał w 1949 i rozpoczął studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej; dyplom uzyskał w 1953. 

W sezonie 1953/54 występował w Teatrze Domu Wojska Polskiego, zagrał np. Chudzina (Baśka), a od 1 lipca 1954 zaangażował się do Teatru Narodowego; w 1954–57 w okresie fuzji z Teatrze Współczesnym, występował na obu scenach. W zespole Teatru Narodowego pozostał do 31 grudnia 1958, ale grał też na innych warszawskich scenach, np. w 1957 w Teatrze Buffo, Teatrze Lalek Guliwer i Teatrze Sensacji, a jesienią 1958 i w styczniu 1959 w Teatrze Powszechnym, potem w Warszawskim Teatrze Objazdowym Państwowego Przedsiębiorstwa Imprez Estradowych. W sezonach 1959/60 i 1960/61 był aktorem Teatru Nowego w Zabrzu, w 1961/62 Teatrów Dolnośląskich w Jeleniej Górze i Wałbrzychu, a w 1962/63–1965/66 Teatru im. Węgierki w Białymstoku. Potem znów w Warszawie: w sezonie 1966/67 występował gościnnie w Teatrze Komedia, a od 1967/68 do 31 stycznia 1974 należał do jego zespołu. Od 1 lutego 1974 do końca sezonu 1973/74 był zastępcą dyrektora Teatru Syrena, potem do 31 sierpnia 1978 dyrektorem do spraw administracyjnych, także występował. W następstwie nieszczęśliwego wypadku, od 1 września 1978 przeszedł na rentę. W sezonie 1978/79 zaangażowany był w Teatrze Polskim, ale nie grał. 

Miał dobre warunki sceniczne: zgrabną sylwetkę, wyrazistą twarz, ciemne, lekko falujące włosy. Najlepiej czuł się w repertuarze komediowym, komediowo-muzycznym, ale obsadzano go w różnorodnych rolach, głównie drugoplanowych, które grał z kulturą i talentem. Były to, w Teatrze Narodowym: bardzo udany Cherubin (Szalony dzień, czyli Wesele Figara), Witalik (Człowiek z karabinem) – 1954; Paź królowej Elżbiety (Maria Stuart Schillera, 1955), Markiz Nolli (Żywa maska, 1957); w Teatrze Współczesnym: Pietro (Huzarzy, 1955); w Teatrze Powszechnym: Idiaquez (Elżbieta królowa Anglii, 1958), Woltymand (Hamlet, 1959); w Zabrzu: Rizzio (Maria Stuart Słowackiego), Walery (Lekarz mimo woli) – 1960; Hortensjusz (Poskromienie złośnicy, 1961); w Teatrach Dolnośląskich: Hajmon (Antygona Sofoklesa), Eteokles (Siedmiu przeciw Tebom) – 1962; w Białymstoku: Odys (Circe, albo miłość silniejsza, 1962), Albin (Śluby panieńskie, 1963), Wasyl Gonczarow (Operacja trwa, 1964), Monsieur de la Cotterie (Zabawne zdarzenie), Ksiądz (Dziady) – 1965; Zbigniew (Mazepa, 1966); w Teatrze Komedia: Baron Fortunat Lips (Serce w rozterce), Synelet (Historia Manon Lescaut, 1968), Filokomes (Piękna Helena, 1970), Kapitan (Wieczór Trzech Króli, 1971); w Teatrze Syrena: Krystian (Taaka ryba!!!, 1977), De Saint-Nom (Skok do łóżka, 1978), brał też udział w programach sceny Buffo: Kabaretro, czyli Salon Zależnych (1975), Będziemy obrażać (1977). W 1967–77 zagrał w kilku spektaklach Teatru TV. 

Bibliografia

Almanach 1990/91; Cały świat gra komedię; Rendez-vous z Syreną; Sempoliński: Druga połowa; T. w Jeleniej Górze; T. Współczesny w Warszawie; Warsz. szkoła teatr.; Gaz. Wyb. (Stołeczna) 1991 nr 57; Życie Warsz. 1991 nr 60; Akta, T. Syrena Warszawa, ZASP (fot.); Programy, wycinki prasowe, IS PAN; www.filmpolski.pl 

Ikonografia

Fot. – Bibl. Nar., IS PAN, ITWarszawa.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.