Osoby

LIBNER Stanisław (3 września 1911 Skulsk koło Konina – 16 kwietnia 1981 Warszawa),

aktor. 

Był synem Józefa Libnera i Anny z Cieślińskich; mężem Zofii z domu Wajcht (ślub w 1937). Maturę zdał w 1931 w Inowrocławiu. W 1931–32 uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu. W 1933–35 pracował jako referent w Urzędzie Skarbowym w Ciechanowie. W 1936 rozpoczął studia na Wydziale Sztuki Aktorskiej Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej w Warszawie, przerwał je w 1937 z powodu złych warunków materialnych i zaczął pracować w handlu. W 1939 brał udział w kampanii wrześniowej; trafił do niewoli niemieckiej i wywieziony został do oflagu VII A w Murnau. Był tu jednym z organizatorów teatru obozowego, grał w przedstawieniach, w 1939–40: Organistę (Zaczarowane koło), w 1941 Bartosa (Pastorałka Schillera); w 1942 Tobiasza (Gwałtu, co się dzieje!); w 1943: Rejenta (Zemsta), Szajloka (Kupiec wenecki); w 1944 Malwolia (Co chcecie) i Cezara (Cezar i Kleopatra). Po wyzwoleniu oflagu w 1945, znalazł się w zespole Ludowego Teatru im. Bogusławskiego w Lingen; w listopadzie tego roku, zdał eksternistyczny egzamin Związku Artystów Scen Polskich przed komisją pod kierownictwem Leona Schillera. 

Po powrocie do Polski, w sezonie 1946/47 występował w Teatrze Ziemi Pomorskiej w Toruniu, a później w Warszawie: w Miejskich Teatrach Dramatycznych (1947–49), Teatrze Powszechnym (1949/50), Teatrze Dzieci Warszawy, potem Nowej Warszawy (1950–51), Teatrze Ateneum (1951–58), Teatrze Narodowym (1958–60). W sezonie 1960/61 wrócił do Teatru Ateneum i pozostał do emerytury, na którą przeszedł 31 grudnia 1976; potem dogrywał tu jeszcze do 1981. 

Był użytecznym aktorem charakterystycznym drugiego planu. W Toruniu (w reżyserii Wilama Horzycy) wystąpił w rolach: Autora (Dwa teatry), Cyryla Smitha (Magia), Ojca Laurentego (Romeo i Julia) i Ojca (Wesele); w Warszawie: Perrichona (Podróż pana Perrichona, 1948), Kostrowa (Okno w lesie, 1949), Alojzego Kabana (Człowiek i maszyny, 1951; wyróżnienie na Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych tego roku). Na uwagę zasługiwały jego role z Teatru Ateneum, nawet te niewielkie, zagrane w dobrym repertuarze: Łuka Gierasimowicz Diergaczow (Ostatnia ofiara, 1954), Ojciec (Skowronek, 1956); Orgon (Tartuffe, czyli Świętoszek, 1957), Ksiądz Loga (Fantazy, 1960); Ojciec Mignon (Demony), Blanchet (Marie-Octobre) – 1963; Burgel (Zamek, 1965), Stary Żyd (Incydent w Vichy, 1966), Bobriniec (Zmierzch, 1967), Ojciec i Smarker (Biografia, 1968), Mister Cotton (Peer Gynt, 1970), Gaganow (Biesy, 1971), Szef (Kuchnia, 1972), Kapitan, Pollunder oraz Policjant (Ameryka, 1973), Pułkownik de Libner (Bal manekinów, 1974), Starzec (Tragiczne dzieje doktora Fausta, 1975), Mniszech (Polonez, 1981). W latach 50. zagrał drobne role w kilku filmach, w 1955–79 w kilkunastu spektaklach Teatru TV; występował też w słuchowiskach Polskiego Radia. 

Bibliografia

Almanach 1980/81; M. Czanerle: Twarze i maski, Kraków 1970; Kuchtówna: Wielkie dni; Marczak-Oborski: Teatr czasu wojny; Piekarski: Pol. t. jenieckie; T. Ateneum 1928–98 (il.); T. Narodowy w Warszawie; Pam. Teatr. 1963 z. 1–4 s. 310, 1998 z. 1–2 s. 222–223; Życie Warsz. 1981 nr 93; Akta (fot.), ZASP; Arch. oflagu Murnau, programy, wycinki prasowe, IS PAN; Rymkiewicz: T. Powszechny; Almanach 1944–59; www.filmpolski.pl 

Ikonografia

J. Żebrowski: L. jako Diergaczow (Ostatnia ofiara), karyk., rys., repr, Express Wiecz. 1954 nr 122; Fot. – IS PAN, ITWarszawa; T. Ateneum Warszawa.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.

Biogram w Almanachu Sceny Polskiej

Stanisław Libner (3 IX 1911 Skulsk, woj. poznańskie - 16 IV 1981 Warszawa), aktor. W 1936 był słuchaczem PIST w Warszawie. Pracę aktorską rozpoczął w T. Obozowym w Murnau (1940-45). W 1945 wszedł w skład zespołu T. Objazdowego Polskiej YMCA w Lingen, gdzie w listopadzie t. r. zdał weryfikacyjny egzamin ZASPu. Grał wówczas m. in. Organistę ("Zaczarowane koło" Rydla), Bartosa ("Pastorałka" Schillera), Rejenta ("Zemsta" Fredry), Szejloka ("Kupiec wenecki" Szekspira), Malvolia ("Wieczór Trzech Króli" Szekspira). Po wojnie występował w T. Ziemi Pomorskiej w Toruniu (sez. 1946/47), następnie na scenach warsz.: Miejskich T. Dramatycznych (1947-49), w T. Powszechnym (sez. 1949/50), T. Dzieci Warszawy, potem T. Nowej Warszawy (1950-51), T. Ateneum (1951-58), Narodowym (1958-60) i ponownie T. Ateneum (1960-31 XII 76). Niektóre role powojenne: Ojciec ("Wesele" Wyspiańskiego), Podkolesin ("Ożenek" Gogola), Ksiądz Loga ("Fantazy" Słowackiego), Ojciec Laurenty ("Romeo i Julia" Szekspira).

Źródło: Almanach sceny polskiej 1980/81