Osoby

Trwa wczytywanie

Ines Kuske

KUSKE Ines, zamężna Szmigielska (21 października 1929 Warszawa – luty 1999 Växjö, Szwecja),

scenografka. 

Była córką Karola i Gertrudy Kusków, żoną lekarza Michała Szmigielskiego (ślub w 1949 w Łodzi). Przed wybuchem II wojny światowej ukończyła w Warszawie Gimnazjum im. Anny Wazówny, w czasie okupacji niemieckiej, kontynuowała naukę na tajnych kompletach tego gimnazjum, działającego pod nazwą Szkoły Buchalteryjno-Konfekcyjnej. Po powstaniu warszawskim wywieziona została wraz z matką do obozu niemieckiego w Linbach, a po jego wyzwoleniu pracowała krótko jako spikerka radiowęzła w obozie imigracyjnym w Turyngii. W lipcu 1945 powróciła do Polski, zamieszkała w Łodzi, gdzie w 1948 w liceum ogólnokształcącym uzyskała świadectwo dojrzałości i rozpoczęła studia scenograficzne w łódzkiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Z powodu likwidacji tego kierunku na łódzkiej uczelni, studia ukończyła w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Władysława Daszewskiego; dyplom otrzymała w październiku 1956. Debiutowała w 1955 w Teatrze Młodej Warszawy spektaklem Studencka miłość. 

Potem współpracowała z wieloma scenami i projektowała scenografię do spektakli dramatycznych, takich, jak: Wyjątek i reguła (1956), Obrona Ksantypy (1958) – Warszawa, Teatr Polski; Karykatury (Łódź, Teatr Powszechny, 1961); Romeo i Julia (Poznań, Teatr Polski, 1961); Dla miłego grosza (Warszawa, Teatr Powszechny, 1963); Tristan i Izolda, 1963) i Biała zaraza (1964) – Grudziądz, Teatr Ziemi Pomorskiej; Ktoś nowy (Warszawa, Teatr Rozmaitości, 1965); do spektakli muzycznych: Król włóczęgów (Operetka Warszawska, 1959); Mój sąsiad Romeo (Gdynia, Teatr Muzyczny, 1964) oraz lalkowych, np. do: Czarodziejskiego bębna (Białystok, Teatr Lalek Świerszcz, 1962); Zwinnej wiewiórki (1963) i Dla każdego coś bajecznego (z Mieczysławem Karlickim, 1965) – Warszawa, Teatr Lalek Guliwer. 

W 1966–70 w warszawskim Teatrze Współczesnym i na jego Małej Scenie, była asystentką Jana Kosińskiego, Ewy i Franciszka Starowieyskich, Otto Axera, Wojciecha Siecińskiego i Daniela Mroza, a w Teatrze Ateneum z Lidią i Jerzym Skarżyńskimi opracowała scenografię do Biesów (1971). Projektowała także oprawę plastyczną do kilku spektakli w Teatrze TV, np. do Niespokojnej starości (1960), Szczyglego zaułka (1963). O jej pracach scenograficznych pisano, że są „oszczędne”, „przyjemne”, „proste” i „rzeczowe”. W latach 70. wyjechała na stałe do Szwecji. 

Bibliografia

Almanach 1998/99; Panek: Operetka; Państwowy Teatr Popularny w Grudziądzu. X-lecie 1952–1962. Grudziądz 1962 (il.); Strzelecki: Plastyka teatr.; Teatr Ateneum 1928–98; T. Lalek Guliwer 1945–70; T. Muzyczny w Gdyni 1958–98; T. Współczesny w Warszawie; Z dziejów teatru w Grudziądzu s. 118; Gaz. Wyb. (Stołeczna) 1999 nr 37, 2007 nr 210; Akta (fot.), Arch. ASP Warszawa; Programy, wycinki prasowe, IS PAN; www.encyklopediateatru.pl; www.filmpolski.pl

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1910–2000, t. III, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów używanych w źródłowej publikacji.

Pracownia

X
Nie jesteś zalogowany. Zaloguj się.
Trwa wyszukiwanie

Kafelki

Nakieruj na kafelki, aby zobaczyć ich opis.

Pracownia dostępna tylko na komputerach stacjonarnych.

Zasugeruj zmianę

x

Używamy plików cookies do celów technicznych i analitycznych. Akceptuję Więcej informacji