Osoby

Trwa wczytywanie

Feliks Leon Stobiński

STOBIŃSKI Feliks Leon (21 lutego 1834 Kraków lub Kielce – 15 kwietnia 1888 Pułtusk),

aktor, dyrektor teatru.

Był synem Feliksa StobińskiegoAgnieszki Stobińskiej z Cieplików, bratem Eufemii Kaczkowskiej, Józefa Stobińskiego, Romana StobińskiegoAleksandry Święckiej, mężem najpierw Marii Stobińskiej (wiadomość niepewna), potem Marii Kowalskiej (wiadomość także niepewna), po raz trzeci Matyldy Perchorowicz, ojcem Marii Stobińskiej.

Od 1849 do 1860 występował w zespole swego ojca. Potem na pewien czas porzucił scenę. W 1863 był fotografem, a następnie pisarzem u rejenta w Pułtusku. W 1864–65 prowadził sam lub tylko administrował zespołem teatr. w Płocku. W 1865 występował zapewne w płockim zespole pod dyr. Jana Chełmikowskiego, w kwietniu 1866 u Józefa Gawęckiego w Kaliszu i tam po rozbiciu się zespołu rozpoczął własną dyrekcję od lata 1866 do kwietnia 1867, potem wyjechał z zespołem do Kutna. Był tam przez wrzesień i październik 1867. Odtąd aż do 1885 prowadził prawie bez przerwy zespół objazdowy w Królestwie Polskim: w 1868 w Łęczycy (od początku roku do 13 marca), Włocławku (marzec, kwiecień), Rawie Mazowieckiej, Lipnie, Kutnie i Mławie, w 1869 w Mławie, Płońsku i Łęczycy (od 13 grudnia); w tym roku występował także podobno w zespole Anastazego Trapszy w Kaliszu. W 1870 kierował zespołem w Łęczycy i Kole, warszawskim teatrze ogródkowym Alhambra (od 1 czerwca do 31 sierpnia), w Pułtusku, Łomży i Radomiu (od 18 grudnia), w 1871 w Łomży (luty), Siedlcach, w warszawskim teatrze ogródkowym Alhambra (od 13 czerwca do 12 września), Nowym Dworze i Grójcu (grudzień), w 1872 w Radomiu, Kielcach (od 18 stycznia), Łomży i Pińczowie, gdzie zespół został rozwiązany. Od 13 do 27 czerwca 1872 prowadził prawdopodobnie wspólnie z Marią Kowalską warszawski teatr ogródkowy Pod Lipką, następnie pojechał do Puław do zespołu prowadzonego przez Jana Okońskiego, u którego występował do grudnia 1874, gdy w końcu grudnia zespół Jana Okońskiego się rozwiązał, Stobiński z pozostałymi aktorami dał w Krasnymstawie jedno przedstawienie. Następnie prowadził własny zespół w Iłży, Włodawie (kwiecień), Puławach (od 6 czerwca do lipca), Lublinie (od 22 lipca do 5 sierpnia), Hrubieszowie (od 31 sierpnia do końca października) i Zamościu (od 30 października 1875 do 5 marca 1876), w 1876 w Janowie Lubelskim (od 19 marca do 28 maja), Żyrardowie, Ostrołęce, Szczuczynie (wrzesień), w sezonie zimowym 1876/77 w Augustowie, w 1877 w Wyłkowyszkach (marzec), a następnie wraz z Adamem Bulwińskim w Pułtusku (czerwiec), Kibartach (lipiec) i Łowiczu (od 8 grudnia 1877 do lutego roku następnego), w 1878 był dyrektorem w Lipnie, Mariampolu (lipiec), Wyłkowyszkach, Kibartach i Szczuczynie, w 1881 w Lipnie (styczeń) i Ciechanowie (wrzesień), w 1882 w Lubartowie (kwiecień), Sandomierzu (maj), Busku (lipiec), Radzyniu, Żelechowie i Włodawie (październik), w 1883 w Łukowie (kwiecień) i Żelechowie. Od czerwca tego roku występował w zespole Juliana Grabińskiego w Łęczycy, potem w warszawskim teatrze ogródkowym Tivoli. W 1884 prowadził zespół w Częstochowie (marzec), Radomsku (kwiecień), Włoszczowej (czerwiec), Opocznie (sierpień), Łasku (wrzesień), Tomaszowie Mazowieckim (wrzesień), Wieluniu i Aleksandrowie Kujawskim (listopad), a w 1885 w Tomaszowie Mazowieckim. W 1886 występował w zespole braci Sarnowskich w Łowiczu, następnie w „działówce” pod kierownictwem Karola Kremskiego w Koninie, Turku i Łęczycy (1887). Pod koniec życia dawał podobno lekcje tańca. Zmarł w nędzy.

Miał dobre warunki sceniczne, toteż początkowo grał role amantów i bohaterów, m.in. Rafaela (Kobiety z kamienia), Oskara (Czaszka mordercy), Garrika (Doktór Robin), Antona (Nocleg w Apeninach), później charakterystyczne, m.in. Rotmistrza (Damy i huzary), Dziszewskiego (Radcy pana radcy), Ziębę (Nikt mnie nie zna), Szymona (Biedny rybak). „Niezły amancik – pisał Stanisław Krzesiński – „gdyby miał lepsze wzory, byłby i dobry”; „uczciwość jego jako dyrektora działowego stała się przysłowiowa” – twierdził Karol Hoffman, „gdyby nie pewien wstręt do nowych sztuk, do ulepszeń w dekoracjach i garderobie, Stobiński był idealnym, typowym dyrektorem działowym towarzystwa”.

Bibliografia

Dąbrowski: Teatr w Lublinie; Filler: Melpomena; Kaszyński: Dzieje sceny kaliskiej s. 110; Krzesiński: Koleje życia s. 318; Wspomnienia aktorów; Dz. warsz. 1855 nr 253, 1868 nr 23, 51, 1869 nr 191, 1871 nr 86, 117; EMTA 1888 nr 238, 241 (J. Heppen); Kur. codz. 1888 nr 106, 107; Kur. warsz. 1858 nr 150, 1865 nr 232, 1867 nr 240,1870 nr 190, 1871 nr 203, 1875 nr 71; Tyg. ilustr. 1870 nr 115 (il.), 116; Afisze Bucholtzów, WAPLublin; Akt urodzenia, Aren. m. Krakowa i woj. krak.; Akt zgonu 1888/128 w parafii Zwiastowania NMP w Pułtusku; Krzesiński: Raptularz.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1765–1965, PWN, Warszawa 1973.
Zachowano konwencję bibliograficzną i część skrótów stosowanych w źródłowej publikacji.

Pracownia

X
Nie jesteś zalogowany. Zaloguj się.
Trwa wyszukiwanie

Kafelki

Nakieruj na kafelki, aby zobaczyć ich opis.

Pracownia dostępna tylko na komputerach stacjonarnych.

Zasugeruj zmianę

x