Osoby

Trwa wczytywanie

Hipolit Meunier

MEUNIER Hipolit Edward (14 VII 1825 - 25 IV 1898 Warszawa), tancerz, baletmistrz. Był synem Filipa M., pedagoga franc. osiadłego w Polsce, i Salomei z Paw­łowskich, ojcem -> Eugenii M., -> Gabrieli M., -> Iza­beli M. Wyniósł z domu staranne wykształcenie ogólne i muzyczne. Od ok. 1835 uczył się w warsz. szkole bale­towej; 27 II 1837 tańczył partię Pierrota ("Gabinet figur mechanicznych") w szkolnym przedstawieniu w T. Roz­maitości. Przyjęty do baletu warsz. 1 VII 1839 otrzymy­wał początkowo niewielkie partie, np. Pielgrzyma ("Fletrowers zaczarowany"), Sancho Pansy ("Wesele Gamasza"); w 1845 mianowany solistą. Odtąd występował w głów­nych partiach charakterystycznych i tańcach solowych. W 1851 brał udział w gościnnych występach baletu warsz. w Petersburgu; tańczył partię Pawła ("Wesele w Ojcowie"). 7 XI 1859 ożenił się z Kamilą Łachowicką-Czechowiczówną. 1 V 1866 mianowany został nauczy­cielem niższej szkoły tańca. Po ustąpieniu R. Turczynowicza otrzymał nominację na stanowisko reżysera baletu (od 13 I 1868). Wobec ciągłych zmian na stano­wisku dyr. baletu był właściwym kierownikiem zespołu i szkoły baletowej. 13 VIII 1877 obchodził jubileusz trzydziestopięciolecia, a 20 IV 1890 pięćdziesięciolecia pracy artystycznej. W czasie tej ostatniej uroczystości wystąpił w partii Wielkiego Wezyra ("Asmodea"). W 1896 przeszedł na emeryturę.
Wg J.T.S. Jasińskiego M. "nawet w ogólnym tańcu wy­różniał się wyłącznością jemu tylko właściwą, tak w przybraniu powierzchowności, jak w wykonaniu pas"; "biegły w pantomimie grywał we wszystkich prawie baletach". "Jego gra, zawsze pełna życia, dowodzi my­ślącego tancerza, dlatego jest zrozumiała. Widoczne w niej pojęcie, dowcip i wypracowanie". Najwybit­niejsze partie: Hans ("Markietanka i pocztylion"), Quasimodo ("Esmeralda"), Robert ("Robert i Bertrand, czyli Dwaj złodzieje"), Hr. Pepinelli ("Marco Spada"), Ponchard ("Modniarki"). Występował też w rolach mimicznych, m.in. Hr. Frosta ("Meluzyna"), Clopina ("Esmeralda"), Ja­na ("Lizetta"), Hr. Peliko ("Jotta"). Jako baletmistrz nie miał wielkiego pola do popisu. Wystawianie wielkich baletów dyr. WTR powierzała zagranicznym baletmistrzom, pozostawiając M. układanie tańców do oper, operetek i dramatów lub niewielkich divertissements. Pracy nad wielkim baletem "Boruta" osnutym na pol. le­gendzie, nie pozwolono mu dokończyć pod pretekstem zbyt wielkich kosztów. W ciągu kilkudziesięciu lat wy­stawił zaledwie kilka baletów, m.in. "Na kwaterunku", "Cztery pory roku" i "Wieszczkę lalek". Przerobił i wznawiał kilkakrotnie dawne balety, jak: "Asmodea", "Katarzyna, córka bandyty", "Esmeralda". Jako pedagog zwracał szcze­gólną uwagę na umuzykalnienie swych uczniów, wyro­bienie pięknej linii i pozy. Wychował pokolenie dosko­nałych tancerzy i kilku wybitnych pedagogów z J. Wal­czakiem na czele.
Bibl.: Album teatr. II s. 61, 64 (il.); Owerłło; Pudelek: Warsz. balet romantyczny (il.); EMTA 1890 nr 342 (il.); Kur. warsz. 1858 nr 50; Kur. codz. 1898 nr 114; Afisze, MTWarszawa.
Ikon.: A. Zaleski, P. Gavarni: M. jako Paweł (Wesele w Oj­cowie) lit., 1852 - MNWarszawa, MTWarszawa; J. Simmler (zakład lit. J. Melchera): M. w roli (Artyści baletu sceny warsz.), 1853, lit. - MNWarszawa, MTWarszawa; Fot. pryw. i w roli - IS PAN, MTWarszawa.
Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973

Pracownia

X
Nie jesteś zalogowany. Zaloguj się.
Trwa wyszukiwanie

Kafelki

Nakieruj na kafelki, aby zobaczyć ich opis.

Pracownia dostępna tylko na komputerach stacjonarnych.

Zasugeruj zmianę

x