Osoby

Trwa wczytywanie

Igo Sym

SYM Igo, właśc. Julian Sym (3 lipca 1896 Innsbruck – 7 marca 1941 Warszawa),

aktor, dyr. teatru.

Był synem Antoniego Syma i Julii z Seppich. Uczył się we Lwowie, Wiedniu i Innsbrucku. W 1914–18 brał udział w I wojnie światowej zdobywając stopień porucznika. Do 1925 pracował jako urzędnik. Debiutował w roli Tadeusza Wyzewicza w filmie Wampiry i odtąd często występował w filmach polskich (miał ok. czterdziestu ról filmowych). W latach trzydziestych zaczął występować w warszawskich teatrach rewiowych, m.in. w teatrach Banda (1931), Morskie Oko (1932), Cyganeria (1934), Wielka Rewia (1934), Stara Banda (1935), Hollywood (1935), Cyrulik Warszawski (1936), Wielka Rewia (1938, 1939), a także w Teatrze 815 (1937) i Teatrze Malickiej (1938). W sezonie letnim 1934 występował w Teatrze Polskim w Warszawie w roli Pawła (Rozkoszna dziewczyna), a w listopadzie 1938 gościnnie w Teatrze Wielkim we Lwowie.

Posiadał wyjątkowo korzystne warunki zewnętrzne predestynujące go do ról amantów oraz wyjątkową sprawność fizyczną (np. w operetce Gwiazdy areny wykonywał skomplikowane ćwiczenia akrobatyczne zupełnie nieubezpieczony). Miał również dobry głos, był muzykalny, zarzucano mu jednak pewną sztywność na scenie.

W czasie okupacji hitlerowskiej podjął się zorganizowania w Warszawie „polskiego życia teatralnego”. Jako obywatel niem. (reichsdeutsch) został dyrektorem tzw. Theater der Stadt Warschau i otrzymał koncesję na teatr Komedia (ul. Kredytowa) i kino Helgoland (Polonia). Z wyroku sądu podziemnego został zastrzelony jako niebezpieczny agent niemiecki w swoim mieszkaniu przy ul. Mazowieckiej 10. W wyniku akcji represyjnej, podjętej przez władze niemieckie po jego śmierci stracono w Palmirach dwudziestu jeden mężczyzn, aresztowano i zesłano do Oświęcimia m.in. Leona SchilleraStefana Jaracza, jak również Bronisława Dardzińskiego, Tadeusza KańskiegoZbigniewa Sawana, rozesłano listy gończe za Dobiesławem DamięckimIreną Górską.

Bibliografia

Jewsiewicki: Materiały; Lorentowicz: T. Polski; Łoza: Czy wiesz I (il.); Kreczmar: Drugi notatnik; Marczak-Oborski: Teatr czasu wojny; Sempoliński: Wielcy artyści; Pam. teatr. 1963 z. 1–4.

Ikonografia

Fot. pryw. i w rolach – IS PAN, MTWarszawa.

Filmografia

1933 – Szpieg w masce; 1937 – Dyplomatyczna żona; 1939 – Złota maska, Żona i nie żona.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1765–1965, PWN, Warszawa 1973. Zachowano konwencję bibliograficzną źródłowej publikacji.

Pracownia

X
Nie jesteś zalogowany. Zaloguj się.
Trwa wyszukiwanie

Kafelki

Nakieruj na kafelki, aby zobaczyć ich opis.

Pracownia dostępna tylko na komputerach stacjonarnych.

Zasugeruj zmianę

x

Używamy plików cookies do celów technicznych i analitycznych. Akceptuję Więcej informacji