Osoby

Trwa wczytywanie

Józef Wodyński

WODYŃSKI, Wodzyński, Józef Maciej (24 II 1884 Pawłokoma k. Jasła - 2 II 1947 Polanica-Zdrój pow. Kłodzko), scenograf. Był synem Stanisława W. i Heleny z Gierasińskich, ojcem aktorki Danuty Wodyńskiej. Po ukończeniu gimn. studiował w ASP w Krakowie, gdzie byl uczniem J. Stanisławskiego, J. Fałata i J. Me­hoffera. Po studiach przebywał do 1914 na stypendium w Monachium i Paryżu. Pierwsze prace scenograficzne wykonywał wraz z W. Drabikiem w T. Ludowym W Krakowie. W 1915 wyjechał do Kijowa, gdzie współ­pracował w 1915-18 z T. Polskim, a od sierpnia 1918 z T. Polskim w sali "Ogniwa" pod dyr. S. Wysockiej i K. Markiewicza. W okresie I wojny świat. pracował też w kołach oświatowych wśród Polaków w Kijowie. W 1918 powrócił do kraju. Projektował początkowo dekoracje w T. Miejskim we Lwowie (m.in. w 1919 do "Królowej Korony Polskiej", "Sułkowskiego", "Polityki", "Wąsów i peruki", w 1920 do "Saula króla", "Erosa i Psyche" L. Różyckiego). Od sez. 1920/21 scenograf T. Rozmai­tości i T. Wielkiego w Warszawie; w 1921 projektował dekoracje do "Przechodnia" w T. Reduta, w 1921-22 w T. im. Bogusławskiego, w sez. 1922/23 i 1923/24 w T. Miejskim w Łodzi (m.in. do "Dziadów" wileńskich, "Cyda" - wraz z B. Kudewiczem). Następnie wrócił do Warszawy, ponownie zaangażowany jako scenograf do T. Miejskich, gdzie współpracował z W. Drabikiem. W T. Miejskich (gł. w T. Wielkim) pozostał do II wojny światowej. Podczas okupacji niem. pracował w spół­dzielni artystów w "Zachęcie" w Warszawie. Po pow­staniu warsz. został wywieziony do obozu w Oświęci­miu. Po II wojnie świat. mieszkał początkowo w Kra­kowie, później przeniósł się do Polanicy. Ożeniony był z Janiną Struszkiewicz (ślub 15 VII 1920). Wg J. Lorentowicza był to "zdolny malarz i pomysłowy inscenizator", a jego prace to "dobrze skonstruowane i rozplanowane obrazy, skąpane w barwach gorących, miłe dla oka", choć "niekiedy przeładowane zbędnymi szczegółami". Współpraca z W. Drabikiem spowodo­wała, że początkowo przejął wiele z jego techniki ma­larskiej; później usamodzielnił się. Ważniejsze prace scenograficzne: "Biuro pocztowe", "Południca", "Tragedia florencka" (1920), "Cezar i Kleopatra" (1921), "Sowizdrzały" (1922), "Krakowiacy i Górale" (1928), "Jenufa", "Boruta", "Konrad Wallenrod", "Orfeusz w piekle" (1930), "Straszny dwór", "Pajace", "Kraina uśmiechu", "Hrabia Luxemburg", "Coppelia" (1935). Poza działalnością scenografa upra­wiał malarstwo sztalugowe i był dobrym akwarelistą. Malował pejzaże, sceny rodzajowe, portrety, także aktorów, m.in. M. Tarasiewicza.
Bibl.: J. Lorentowicz: Teatry w stolicy i inne artykuły, Warsza­wa 1969 s. 111-112; Łoza: Czy wiesz I (il.); Warnecki; J. Ga­lewski: Pamiętnik, IS PAN; Informacje córki Danuty Wodyńskiej; Materiały archiwalne, MTWarszawa.
Ikon.: Fot. - zb. D. Wodyńskiej Warszawa.
Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973

Pracownia

X
Nie jesteś zalogowany. Zaloguj się.
Trwa wyszukiwanie

Kafelki

Nakieruj na kafelki, aby zobaczyć ich opis.

Pracownia dostępna tylko na komputerach stacjonarnych.

Zasugeruj zmianę

x