Autorzy

Trwa wczytywanie

Marek Nowakowski

NOWAKOWSKI Marek
(ur. 2 marca 1935, Warszawa, Polska)
Prozaik i dziennikarz. Jeden z najpłodniejszych pisarzy polskiej literatury powojennej. Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Mieszka w Warszawie. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Debiut Marka Nowakowskiego przypadł na lata pięćdziesiąte ubiegłego stulecia. Pierwsze opowiadanie, "Kwadratowy", pojawiło się na łamach "Nowej Kultury" w roku 1957 i od razu wyraźnie zaznaczyło obszar zainteresowań pisarza. Potwierdziły to kolejne publikacje: zbiory opowiadań "Ten stary złodziej" (1958) i "Benek Kwiaciarz" (1961).
Prozatorski świat Nowakowskiego to świat lumpów, prostytutek, paserów, ludzi żyjących na marginesie społeczeństwa. Jednocześnie świat ten posiada swój własny kodeks, rygorystycznie przestrzegany i skrupulatnie egzekwowany przez tych, którzy stoją wyżej w przestępczej hierarchii. Pisarza wyraźnie fascynuje okrucieństwo, ale i solidarność wewnętrzna tej grupy społecznej. Nie bez przyczyny nazywa się Nowakowskiego twórcą realizmu peryferyjnego. Stopniowo obserwujemy w jego twórczości poszerzenie kręgu peryferyjności. W kolejnych tomach: powieści "Trampolina" (1964), zbiorze opowiadań "Silna gorączka" (1963), "Zapis" (1965), "Gonitwa" (1967), "Mizerykordia" (1971), "Układ zamknięty" (1972), "Śmierć żółwia" (1973) podmiotem literackim staje się człowiek zwykły, nieważny, przeciętny, wykonujący zwykłe i przeciętne zawody, jak sklepikarz czy urzędnik. Człowiek, który doświadcza uczucia osaczenia, w chwili, gdy okazuje się, że normy, którym podporządkowywał się przez całe życie okazują się absurdalne i niewystarczające, by udzielić odpowiedzi na nurtujące go pytania. Istnienie owego układu zamkniętego zmusza do wyjścia na peryferie, które mamią złudnym poczuciem wolności i możliwościami odkrycia najważniejszych życiowych prawd. W poszukiwaniu autentyczności bohaterowie pogrążają się w alkoholizmie, wpadają w psychiczne obsesje. Dla Nowakowskiego autentyczność pojmowana w ten sposób to autentyczność oszukana.
Poszukiwanie autentyczności jest również dla samego Nowakowskiego życiowym wyzwaniem. Zaświadczają o tym publikacje z nurtu autotematycznego: "Robaki" (1968), "Książę Nocy" (1972), "Chłopiec z gołębiem na głowie" (1979). Sytuują one pisarza w położeniu pomiędzy - pomiędzy autentycznością społecznego marginesu i nieautentycznością ról podsuwanych przez kulturę oficjalną.
W 1974 roku pisarz publikuje opowiadanie "Wesele raz jeszcze!", które jest uznawane za jego literacko najdoskonalszy utwór. Wykorzystując motyw wesela, tak znamienny dla historii literatury polskiej, Nowakowski ukazuje zasady sprawowania władzy w społeczeństwie małomiasteczkowym, kiedy pragmatyzm unicestwia wszelkie tradycje i systemy wartości.
W latach 1982 - 1984 ukazuje się "Raport o stanie wojennym", który zapewnił pisarzowi europejski rozgłos. W tym tomie, oraz w kilku kolejnych, jak "Notatki z codzienności" (1983), "Dwa dni z aniołem" (1984), "Wilki podchodzą ze wszystkich stron" (1985), "Grisza, ja tiebia skażu" (1986), autor ukazuje codzienne życie obywateli totalitarnego państwa.
Siebie samego Nowakowski umieści na marginesie społecznego zaangażowania, bardziej go będą zajmować rozważania dotyczące przemijania czy samotności twórcy, widoczne w tomach "Portret artysty z czasów dojrzałości" (1987)czy "Karnawał i post" (1989).
W latach dziewięćdziesiątych pisarz wydaje książki, których tematyką jest nowa Polska, Polska z czasów transformacji ustrojowej. Są to "Homo Polonicus" (1992), "Grecki bożek" (1993) i "Strzały w motelu George" (1997). Nowakowski ukazuje w nich kraj, w którym wszystko i wszyscy są do kupienia. Na drugim biegunie sytuuje powojenną Warszawę, z tęsknota powraca wspomnieniami do miejsc i ludzi, którzy już nie istnieją. Trzy tomy wspomnień z życia dawnej Warszawy mają tytuł "Powidoki" (1995, 1996, 1998).

Pracownia

X
Nie jesteś zalogowany. Zaloguj się.
Trwa wyszukiwanie

Kafelki

Nakieruj na kafelki, aby zobaczyć ich opis.

Pracownia dostępna tylko na komputerach stacjonarnych.

Zasugeruj zmianę

x